De prent van "opa"

21 januari 2019

 

WE DO NOT SEE THINGS AS THEY ARE

WE SEE THINGS AS WE ARE

 

Ken je het gevoel dat je je soms zo ontzettend ongemakkelijk voelt? Dat je dicht klapt en even geen tekst hebt. En dat er uiteindelijk iets uit je mond rolt wat slechts een slap aftreksel is van wat je echt wilt zeggen…En dat je jezelf eigenlijk te kort doet, jezelf verloochend.

Als je jezelf niet serieus neemt, hoe kun je dan van een ander verwachten dat hij of zij dat wel doet?

 

Enkele weken geleden, de kerst-familie- setting, ging het gesprek onverwachts over “geesten en leven na de dood”. Er werd een duidelijke stelling aangenomen dat “men” hier niet in gelooft. Waarna er meteen werd gezegd “Mieke, jij gelooft er wel in he?”.

Op zo’n moment sta ik even met mijn mond vol tanden. Ik voel hoe lastig ik het vind om te zeggen waar ik in geloof en al helemaal om te zeggen dat het meer is dan “geloven”, het is meer hoe ik de wereld ervaar.

Ik brabbel een tekst over dat ik geloof in leven na de dood en dat dieren verschillende zintuigen inzetten waardoor zij de wereld anders ervaren dan wij. En dat ik dat een argument vind om aan te nemen dat onze menselijke waarneming ons wellicht beperkt en dat we alles voor mogelijk zouden moeten kunnen houden….. Ik benoem dan dat ik vooral vind dat een ieder vooral moet geloven wat hij of zij zelf wil…..

En vervolgens kan ik mij de rest van de week ontzettend onzeker en onbegrepen te voelen.

Want waarom zeg ik niet gewoon wat ik ervaar? Wat ik voel? Wat ik zie?

 

Het voelt als “uit- de – kast- komen” denk ik. Spiritueel uit de kast komen in mijn geval.

En dat is lastig wanneer je je in een omgeving bevind waarbij je voelt dat “men” hier anders over denkt dan jijzelf.

Terwijl ik al zo vaak heb ervaren wat voor mooie en bijzondere momenten het mij brengt wanneer ik mijn waarnemingen deel met mensen om mij heen.

 

Een paar jaar geleden bijvoorbeeld.

Ik bracht mijn jongste zoontje naar een vriendje waar hij ging spelen. Mijn zoontje was nog een kleuter en ik bleef dan vaak even iets langer voordat ik naar huis ging zodat hij even rustig kon wennen in een nieuwe omgeving.

Ik zat op de bank bij de moeder en het speelvriendje, toen de postbode aanbelde om een pakje af te geven. De moeder stond bij de deur en noemde haar naam.

Op het zelfde moment verscheen er aan mijn linker zijde voor de muur een mannelijke energie met rode –oranje en bruine tinten omgeven. Deze oudere man vroeg mij vrij streng en duidelijk waarom de schilderijen nog steeds niet waren opgehangen en zei dat dit niet nog een eeuw moest duren.

Zijn energie was duidelijk. Hij wilde zijn boodschap graag doorgeven aan de moeder die op dat moment met het pakje aan kwam lopen en dit neerzette op de plek tegen de muur waar ik zijn energie zag.

Ik wist mij even geen raad met de situatie en besloot om de benen te nemen. Ik nam snel afscheid en liet een verbaasde vrouw achter.

Eenmaal thuis liet de situatie mij niet los. Ik kon er niet om heen, de boodschap was zo duidelijk. Maar mijn angst was groot. Stond ik niet ontzettend voor schut wanneer ik haar dit zou vertellen?

Wat zou ze wel niet van mij denken?

Aan de andere kant; wanneer ik zelf dood zou zijn maar nog iets door zou willen geven aan een dierbare, dan zou ik het wel tof vinden wanneer diegene dit ook echt even zou doen….

 

Na een tijdje ijsberen besloot ik haar een berichtje te sturen.

Dit begon met de zinnen:

 

Mag ik jou iets persoonlijks vragen?”

Geloof je dat het mogelijk is om contact te hebben met overleden mensen?

 

Na een korte “yep” als reactie, typte ik verder.

 

Ik vertelde haar wat ik had gezien en gevoeld.

Ze herkende mijn boodschap. Ze had net haar tante nog aan de telefoon gehad.

De man die ik had gezien was haar opa. Hij zou 100 zijn geworden en ze hadden het over hem gehad. De schilderijen waren prenten uit de Molukken gemeenschap die ze inderdaad nog steeds niet had opgehangen en die voor hem zeer belangrijk waren. Een van de prenten was gekleurd in de kleuren bruin, oranje en rood. (zie de prent bovenaan dit bericht)

Ze had kippenvel en was in tranen na mijn berichtjes.

 

Toen ik vervolgens mij zoon later die middag ging ophalen volgde een dikke knuffel en hebben we nog even nagepraat over de ervaring.

Dit zijn voor mij dierbare en bijzondere momenten.

Ervaringen die voor mij voelen als cadeautjes. Ik doe hier niks voor, ik vraag hier niet om, het is zoals als ik de wereld waar neem.

Mijn manier van waarneming is altijd al zo geweest. Mijn zintuigen staan op scherp zoals ik het zelf noem.

Ik hoef en wil niemand overtuigen van iets.

Maar ik wil mij ook niet hoeven verdedigen en ik vind het naar om te voelen wanneer ik word veroordeeld.

Maar mezelf verstoppen of niet uitspreken voelt ook niet goed meer. De tijd is rijp om mezelf volledig te accepteren zoals ik ben. En dus ook om mezelf niet meer te verloochenen. Ik ben een gevoelig persoon en ik ervaar de wereld om mij heen op intense manieren.

 

Senses heeft natuurlijk niet voor niks SENSES. ;-)

 

So remember:

WE DO NOT SEE THINGS AS THEY ARE

WE SEE THINGS AS WE ARE