4 februari 2019

STRALEN VAN VERBINDING

 

Het was 8 februari 2014

Ik liep over het strand van Scheveningen. Het was een koude dag en het waaide flink.

Ik had mijn gezin mee genomen voor een weekendje uitwaaien aan zee en om samen mijn verjaardag te vieren. Het jaar 2013 was een pittig jaar geweest. Mijn broer was overleden in april.

Vijf maanden na zijn overlijden was Frank zijn vader verloren. Ook kanker, ook een proces van ziekenhuizen en afscheid nemen.

 

Mijn gedachten gingen terug naar mijn broer. Een van de laatste weekendjes –weg die hij had meegemaakt, was naar het Kürhaus in Scheveningen. Ik keek naar het Kürhaus en bedacht mij dat hij hetzelfde had gezien als dat ik nu zag.

De zee, de horizon, het water, het ruizen van de golven, de zilte geur….

Alleen wist hij dat zijn tijd op de Aarde bijna voorbij was.

 

Ik zuchtte en realiseerde mij dat ik de volgende dag 35 jaar zou worden.

De leeftijd waarop hij stierf.

Ik was altijd zijn kleine zusje, daar plaagde hij mij graag mee.

Nu werd ik net zo oud als hij, bedacht ik me..

Mijn eerste verjaardag zonder hem..

 

Ik keek naar mijn jongens die over het strand renden en steeds de golven probeerden voor te zijn.

Ik besloot dat ik mijn verjaardagen echt wilde gaan vieren. Het werd tijd om bewust stil te gaan staan bij alle mooie momenten van het leven.

Het leven is te mooi en te waardevol.

 

En ja, ik geloof in een eeuwig contact.

In het feit dat alles energie is.

Ik geloof in wonderen en in de magie van het leven.

Ze zeggen wel eens; eerst zien dan geloven. Maar misschien geldt het andersom.

Doordat ik geloof in het feit dat er meer is dan dat ik kan waarnemen met mijn zintuigen, ben ik bereid om te zien wat voor mooie momenten er om mij heen kunnen ontstaan.

Maar ook ik ben soms zo overdonderd door bijzondere waarnemingen dat het mij letterlijk stil doet staan en enorm kan ontroeren.

 

Voorbij het Kürhaus en De pier van Scheveningen draaide ik mij nog één keer om.

Ik maakte 3 foto’s kort na elkaar. De wind was guur en het waaide hard. Maar ik voelde de kracht van de ondergaande zon. Mijn broer was gek op ondergaande zon plaatjes.

 

Toen ik naar de afbeeldingen keek, schrok ik mij een hoedje. De middelste foto liet een hart zien.

Een hart aan de hemel…

een hart vol licht….een hart vol liefde…. Zo voelde het ….Een hart voor mij…

Tranen welden op en ik voelde een brok in mijn keel.

Aan de horizon waren de wolken allang weer veranderd maar in die ene seconde dat ik een foto maakte was er een magisch moment ontstaan dat mij vol raakte.

 

Deze stralen van verbinding waren het mooiste cadeau dat ik ooit heb gekregen.