28 januari 2019

MUZIEK VAN DE ZIEL

Muziek, een van de mooiste manieren om gevoelens te verpakken in woorden.

Klanken dragen de trilling en raken emoties in het hart. Omdat muziek je zo kan raken herinner je je vaak bepaalde momenten wanneer je een speciaal nummer op de radio hoort. Muziek is ook een mooie manier om signalen vanuit het Universum te ontvangen. In eens luister je echt even naar de tekst en begrijp je ineens waar een liedje over gaat. Of een liedje op de radio brengt je even terug in de tijd bij een dierbare die je mist.

Een van de meest bijzondere momenten waarbij muziek zo duidelijk betekenis gaf aan mij, is de volgende ervaring.

 

Mijn broer was vroeger DJ voor feestjes en partijen. Hij deed dat werk als bijbaantje en genoot daar intens van. Voor hem was muziek alles. Hij had ontelbaar veel cd’s op de plank liggen en wist precies op welke cd welk nummer stond.

Elke avond sloot hij af met het nummer “Summer of 69” van Bryan Adams.

Dat was zijn nummer.

 

Ik was op zondagavond 21 april 2013 bij mijn broer samen met mijn moeder.

Mijn broer had kanker en zou niet meer beter worden.

Hij zat die avond formule 1 te kijken, iets wat hij graag deed. Hij was moe en wilde vroeg naar bed.

Door alle chemo was zijn lichaamstemperatuur niet meer stabiel. Meestal had hij het erg koud en ‘s nachts werd hij wakker door zweetaanvallen, de zogenaamde tumorkoorts.

 

Ik gaf mijn broer een knuffel en een kus voordat ik weg ging.

“Ik hou van jou, een hele protte” zei hij ( dat is Fries voor “heel veel”) en hij keek mij moe maar lachend aan.

Toen ik buiten stond zei ik tegen mijn moeder dat ik voelde dat het niet lang meer zou duren.

Die nacht sliep ik onrustig, ik had zo’n duidelijk voorgevoel.

 

Maandagochtend besloot ik naar school te gaan omdat ik gecommitteerde was bij de Mondelinge Examens Nederlands. Ik moest aanwezig zijn.

Net nadat de eerste student zijn examen had afgelegd, belde mijn moeder.

De ambulance-arts had mijn broer morfine gegeven tegen de pijn, het ging echt niet goed.

Mijn hart bonkte in mijn lijf en ik ging op de automatische piloot. Ik regelde snel met collega’s vervanging en stapte in mijn auto.

Ik besloot eerst naar huis te rijden, ik moest even tot mezelf komen om niet in paniek te raken. Thuis stond ik even buiten, ik rookte toen nog en stak met trillende handen een sigaret op.

Langzaam voelde ik mezelf rustig worden. Dit kwam deze keer niet alleen door de nicotine. Ik voelde dat er een grote, sterke energie achter mij stond die tegen mij zei dat ik het mocht doen. Ik mocht mijn broer begeleiden naar de hemel.

Ik werd rustig en wist dat alles precies zo zou gaan zoals het de bedoeling zou zijn.

 

Ik reed naar mijn broer zijn huis en sprak met mijn schoonzusje en mijn moeder.

Mijn broer lag op het logeerbed, daar was hij die avond gaan liggen vanwege de zweetaanvallen.

Mijn broer was suf en kon bijna niet meer praten.

Mijn schoonzusje vroeg mij of ik mijn vriend ging ophalen want het afscheid zou niet lang meer op zich laten wachten.

Zo gezegd zo gedaan. Frank zou naar huis rijden en ik zou hem thuis ophalen.

 

Op het moment dat ik in de auto stapte om naar mijn huis te rijden, sprong de radio aan.

Bryan Adams met “The Summer of 69” knalde uit de radio.

Zijn favoriete nummer…..Het laatste nummer van de avond…

De laatste dag van mijn broer zijn leven….

Ik wist het….ik voelde het….

Met tranen in mijn ogen reed ik naar Nijmegen.

 

Nadat ik Frank had opgehaald waren we terug bij mijn broer. Zijn schoonouders waren gekomen en hadden even bij hem gezeten. Frank en ik gingen naar hem toe toen zij beneden kwamen.

 

Mijn broer zijn ademhaling was zwaarder geworden. Ik vertelde hem over de laatste vakantie op Grancanaria. “Denk aan de mooie dolfijnen die we hebben gezien”, zei ik tegen hem.

Mijn broer opende zijn ogen, keek naar mij en naar Frank. Al die tijd hield ik zijn arm vast en streelde zijn haar.

Ik beloofde hem dat ik van zijn verjaardag een ijsjes- dag zou maken. En dat mijn kinderen hem dus nooit zouden vergeten.

Hij sloot zijn ogen

Zijn ademhaling stopte en zijn hartslag verzwakte.

Hij stierf in mijn armen.

 

Het nummer van Bryan Adams werd uiteraard als laatste gedraaid tijdens zijn uitvaart.

En na de uitvaart realiseerde ik mij dat ik de energie van mijn opa achter mij had gevoeld op die bewuste dag dat ik rustig moest blijven. Mijn opa was een sterke en grote man, een rots in de branding. Hij en mijn broer droegen dezelfde naam.

En hij had zijn hele leven in een muziekkorps gespeeld. Muziek was ook zijn passie.

 

De verbinding op zielsniveau tijdens die dag was zo intens. De muziek was de uiting van de trilling die ons samen verbond.

De synchroniciteit is dan op zijn best, het maakt hele moeilijke momenten tot positieve en krachtige herinneringen.