18 februari 2019

MOVE ON, AND SPOT THE MAGIC MOMENTS

 

In mijn leven ben ik een aantal keren verhuisd. En bij alle keren speelde “toevalligheden” een hele grote rol in het vinden van mijn nieuwe plek.

De eerste verhuizing was vanuit het dorp in Friesland waar ik was opgegroeid naar een klein Gelders dorp, Kootwijkerbroek. Niet de meest voor de hand liggende plek voor een 18-jarige student. Maar ik ging naar de MBO opleiding voor dierenartsassistente in Barneveld.

Toen ik voor een toelatingsgesprek was uitgenodigd en ik voor het eerst in Barneveld was, kreeg ik van een onbekende het advies om even op het bord in de school te kijken. Zij had het gesprek tussen mijn moeder en mij opgevangen en begreep de zorgen van mijn moeder. Op het bord hing inderdaad een briefje met een aanbod voor een studentenkamer in Kootwijkerbroek.

Een week later was de kamer “mijn” kamer. En ook al was de kamer klein en had het geen raam, ik heb er vier jaar met veel plezier gewoond. De gezamenlijke woonkeuken en de leuke huisgenoten zorgden voor hele gezellige jaren.

 

Ik reisde iedere vrijdag met de trein van Barneveld naar Heerenveen. Mijn sociale weekend-leven speelde zich nog “thuis” af. In de trein kwam ik, op een vrijdag, een bekende tegen. Zij had op de basisschool bij mijn broer in de klas gezeten. Ze vertelde mij dat ze naar Nijmegen zou gaan voor haar studie en dat ze op zoek was naar een kamer. Ze zei dat het zo lastig was om een kamer te vinden en dat ze zich zorgen maakte omdat haar studiedagen met reistijd anders wel erg lang zouden worden.

Ik zei haar dat ik een vriendin uit Nijmegen had. En dat ik haar zou vragen of ze misschien een kamer voor haar wist.

Zo gezegd zo gedaan. Een paar dagen later kon ik haar een contactpersoon doorgeven die voor haar een kamer wist. Ze was enorm blij, de kamer werd haar kamer.

 

Na vier jaar MBO besloot ik, op advies van docenten, om een lerarenopleiding te gaan volgen. Ik had eigenlijk geen idee wat ik wilde gaan doen. Ik wist alleen wat ik niet wilde. Leraar worden was misschien wel iets voor mij. Ik was nog nooit in Nijmegen geweest maar daar zat een lerarenopleiding. Ik besloot, aangemoedigd door vrienden, dat Nijmegen mijn nieuwe woonplaats zou gaan worden.

 

Iedere vrijdag reisde ik nog steeds van Barneveld naar Heerenveen.

Tot ik die ene vrijdag letterlijk tegen haar op botste in een overvolle trein. Het was weer diezelfde oud klasgenoot van mijn broer. Ze vertelde enthousiast over haar studie en het leven in Nijmegen. Uiteraard vertelde ik haar dat ik nu op zoek was naar een kamer in Nijmegen.

Een avond later stond ze op de stoep bij mijn ouderlijk huis in Friesland waar ik op dat moment was Ze had goed nieuws. Een vriendin van haar zou binnen een paar weken verhuizen. Haar grote kamer aan de Sint Annstraat in Nijmegen, zou vrij komen.

Na 1 telefoontje zei ik “ja” tegen een kamer die ik nog nooit had gezien.

Ik woonde vanaf de maand mei al in Nijmegen terwijl het nieuwe studiejaar pas in augustus zou starten. Ik genoot van mijn eerste vierdaagse feesten en vond in die zomermaanden mijn plek in Nijmegen.

Na twee jaren in dat studentenhuis was ik op zoek naar een nieuwe plek. Er was veel ruzie in het huis waar ik woonde door dat er een kamer werd onderverhuurd. Toen ik uiteindelijk zelf doelwit werd van de negatieve acties voelde ik mij absoluut niet meer veilig in het huis waar ik woonde.

Toen ik tijdelijk op andere plekken verbleef herinner ik mij dat ik op een ochtend uit het raam keek.

Ik had bij een vriendin geslapen in haar studentenhuis aan de Groesbeekseweg. Ik voelde mij moe en verdrietig. Ik miste een eigen plek en ik was bang om terug te gaan. Ik wist dat ik afscheid moest nemen van mijn oude huis.

Luid op vroeg ik mij af of er misschien iemand zou willen ruilen van kamer. Tegenover mij zag ik namelijk zoveel plekken waar studenten woonden en ik had natuurlijk een fantastische kamer in de aanbieding.

Die avond keek ik impulsief – of intuïtief gestuurd – op marktplaats. Daar stond een advertentie van een jongen die graag zijn kamer wilde ruilen. Twee dagen later stond ik in mijn nieuwe kamer, aan de Groesbeekseweg…schuin tegenover het huis waar ik drie dagen daarvoor mijn wens had uitgesproken.

Ik was stomverbaasd. Wat een toeval. De kamer was een grote kelderkamer. Vrij donker, dat wel, maar heel groot. Ik besloot dat het mijn nieuwe plek zou worden.

 

In dat huis heb ik nog een paar jaar met veel plezier gewoond. Totdat, aan het einde van de studie, het ging kriebelen. Ik wilde, na 8 jaar studentenhuizen, graag een eigen plek.

Op een ochtend werd ik wakker met een droom. Ik was in mijn nieuwe woonkamer. Een plek met drie grote ramen. Fantastisch leek mij dit want ik woonde al een paar jaar in een kelderkamer met slechts twee kleine raampjes.

Een week later sprak ik een nieuwe studente in de keuken. Ze was een tijdelijke bewoner van het huis omdat een van de vaste bewoners een stage volgde in het buitenland. Ze zei dat ze zo baalde dat ze over een paar weken weer op zoek moest naar een andere plek. Ze had het erg naar haar zin in ons huis. In een opwelling zei ik tegen haar dat ze mijn kamer mocht hebben wanneer zij een tof appartement voor mij wist.

Een paar dagen later klopte ze aan met het clubkrantje van haar Hocky- vereniging. Er werd een appartement aangeboden.

De volgende dag kon ik komen kijken. Het appartement werd verbouwd. De woonkamer stond vol met klusmateriaal en rommel, maar ik zag 3 grote ramen en was verkocht. Dit was mijn plek.

 

Op 16 augustus 2006 ontmoette ik Frank

Het huidige huis waar ik woon was het huis dat Frank en ik samen kochten nadat we 24 andere huizen hadden bekeken.

We konden geen huis vinden. En we twijfelden steeds. Frank had zijn flatje te koop staan maar dat raakte hij niet kwijt via de makelaar. De tijd begon te dringen want ik was zwanger. Ik wilde niet verhuizen naar Arnhem, de stad waar Frank zijn flat te koop had staan. Ik wilde in Nijmegen blijven. Mijn appartement had maar 1 slaapkamer en was klein voor drie personen.

Via een collega hoorde Frank dat iemand op zoek was naar een flat in Arnhem. En kon hij zijn flat via via eindelijk verkopen.

15 maart 2007 kregen wij de sleutel van ons huis. 1 april gingen we over en 22 mei lag Lucas in zijn wiegje.

Afgelopen weekend waren Frank en ik 12 ½ jaar samen. We fietsen met onze jongens naar de stad. Over de nieuwe brug naar Lent en over de oude brug weer terug naar Nijmegen.

Bij mij kriebelt het al een tijdje. Let’s move on. Een nieuwe plek, een nieuwe omgeving. Een ander huis… ik wil heel graag verhuizen. Ook Frank ziet zichzelf inmiddels op een andere plek, dus is het tijd voor actie.

Verkennen. Delen, lijntjes uitzetten en intuïtief handelen. Dan is de samenwerking met het Universum gegarandeerd.

 

Want zo voelen toevalligheden voor mij; perfecte momenten van samenwerking tussen mij en het Universum. Magische Momenten van synchroniciteit die ik nooit zelf zou kunnen bedenken.

Het is het pad dat zich ontvouwd wanneer je besluit wat je doel is en je er op vertrouwd dat de weg er naar toe je alles biedt om er te komen.

SO, MOVE ON, AND SPOT THE MAGIC MOMENTS